आपल्याला नेमकं काय हवंय?

हा आहे केंद्र सरकारचा निर्भया फंड. राज्यांनी तो महिला सुरक्षेसाठी वापरावा यासाठी केंद्र भरघोस आर्थिक मदत करतं. असं असताना देशपातळीवर त्यातील केवळ 20% रक्कम प्रत्यक्षात वापरली जाते. या पैशाचा पूर्ण क्षमतेने उपयोग करण्याची मुभा असूनही तो तसा केला जात नाही (दुर्दैवाने महाराष्ट्र याबाबत अव्वल आहे). धोरण अंमलबजावणीतील अनेकांगी दोषांचं हे एक प्रातिनिधिक उदाहरणच जणू! असो,…

काळाच्या दोन बांधांमधली ‘नांगरणी’ ●°°●

तसं पहायला गेलं तर नांगरणीवर लिहावं अशी परिस्थिती सध्या नाही. चहुबाजूंनी संकटाच्या कुंभगर्त्यात सापडलेल्या शेती नावाच्या व्यवसायाचं भीषण रूप आज आपल्याला आपल्याच आभासी जाणिवांपुढे कफल्लक वाटतं. म्हणूनच, त्यावर लिहायला जावं तर कदाचित सैरभैर होण्याचीच शक्यता अधिक. अशावेळी मग लेखनथांबा घेऊन उघड्या डोळ्यांनी ‘भवताल’ वाचत राहणं केव्हाही संयुक्तिक असतं. असा वाचनप्रपंच सुरु असताना कधीकधी नवीन धागे…

थेट पर्यावरणाच्या दरबारातून…!

लहान असताना गावच्याच दुकानातून किरकोळ किराणा सामान आणायला जाण्यात एक वेगळीच मजा असायची. तेव्हा दैनंदिन सामानवजा वस्तू रद्दी पेपरात भरून वितरित केल्या जात असत. गोडतेलासाठीसुद्धा घरूनच स्टीलची कॅन सोबत न्यावी लागत असे. प्लॅस्टिक पिशव्यांचा वापर अगदीच जुजबी म्हणावा असा…निव्वळ गरजेपुरता! पॅकेजिंग केलेल्या वस्तू अत्यंत तोकड्या प्रमाणात दाखल होऊ लागलेल्या. मात्र दिवस बदलत गेले. बदलणाऱ्या दिवसांगणिक…

लेणी, लेणापूर आणि ती जाहिरात..!

मागे एकदा इंजिनियरिंगला असताना अजिंठा लेणी पहायला गेलो होतो. तब्बल निम्मं तप औरंगाबादेत राहूनही तू अजिंठा लेण्या पाहिल्या नाहीस, असं म्हणत कोणी आपल्याला वेड्यात काढू नये म्हणून अचानकच प्लॅन बनवलेला. सोबतीला चार पाच सवंगडी होते. मध्यवर्ती बसस्थानकातून एसटी पकडून लवकरच अजिंठा गाठला. तिकीट वगैरे काढून लेण्यांच्या दिशेने निघालो. अवतीभवतीच्या परिसरात झालेली इन्फ्रास्ट्रक्चर डेव्हलपमेंट पाहिल्यावर औरंगाबादच्या…

‘वास्तुपुरुषा’शी भवताल रिलेट करताना ●::●

अभ्यास, आहार आणि आराम असं तीन ‘आ’कारी आयुष्य जगत भविष्याची हस्तलिखितं लिहिणं सुरू आहे हल्ली. त्यात थोडासा फेरबदल म्हणून मग युट्युबवर एखादा आशयघन चित्रपट पाहण्यात येतो रविवारी. मागच्या ब्लॉगमध्ये ग्रामीण शिक्षणव्यवस्थेतील दोषांना भेदून एक रचनात्मक परडाईम शिफ्ट घडवून आणणाऱ्या ‘उबुंटू’ या चित्रपटाबद्दल लिहिण्यात आलेलं. त्यालाही आता जवळपास पंधराएक दिवस होऊन गेले. मध्ये एक रविवारही अस्मादिकांच्या…

‘उबुंटू’च्या शोधात..!

‘उबुंटू’ हा दक्षिण आफ्रिकेत बोलल्या जाणाऱ्या झुलू भाषेतला शब्द. ‘मी आहे कारण आपण सारे आहोत’ असा या शब्दाचा मराठीत मान्यता पावलेला अर्थ. तसं पाहिलं तर मला हा शब्द यापूर्वी माहीत असण्याचं काहीच कारण नव्हतं. परंतु २०१७ साली जेव्हा या शीर्षकासोबतचा मराठी चित्रपट प्रदर्शित झाला तेव्हा उत्सुकता म्हणून मी त्याचं ट्रेलर पाहिलेलं. ते पाहताक्षणीच लक्षात आलं…

एसटी आणि बरंच काही..!

संकेतस्थळावर ब्लॉग लिहून आज बरेच दिवस झाले. मध्यंतरीचे दोन रविवार सुटले. ‘विशीतल्या तरुणाईची गोष्ट’ या ब्लॉगसीरिजचे जेमतेम तीन ब्लॉग्ज लिहून झाले तोपावेतो परीक्षा संपून कॉलेजला कायमच्या सुट्ट्याही लागलेल्या. नंतर लिहिणं झालं नाही. सबब दर रविवारी ब्लॉग प्रसिद्ध करण्याचा पायंडा/स्टेटस को मोडीत निघाला. हे असं कामात चुकार होणं, चुकीचंच आहे. आपण एखाद्या गोष्टीचा व्यासंग जोपासायचं ठरवलं…

विशीतल्या तरुणाईची गोष्ट: भाग ३

‘विशीतल्या तरुणाईची गोष्ट’ या ब्लॉगसीरिजमधला हा तिसरा ब्लॉग. ब्लॉग म्हणजे ‘वेब-लॉग’ या मूळ शब्दाचा अपभ्रंश. आज या वेब-लॉगिंगच्या माध्यमातून जगभरातील अनेक लोक विविध विषयांवर व्यक्त होत असतात. मुळात ‘क्रिएटिव्ह वेब कंटेंट’ ही संकल्पना नव्या जगाची परिभाषाच बनून बसली आहे. हे सगळं इतकं वेगात घडत असताना प्रिंट मीडियाही या बदलाला अपवाद राहिलेला नाही. असो. दहा वर्षांपूर्वी…

विशीतल्या तरुणाईची गोष्ट: भाग २

ग्रामीण भागातील भलेमोठे चिरेबंदी वाडे म्हणजे विसाव्या शतकातल्या जमीनदारीची प्रतीकंच. अशा वाड्यांमध्ये जेव्हा टेलिफोन अँटेनाज उभे राहू लागले तेव्हा भारताच्या ग्रामीण समाज जीवनात पुन्हा एकदा बदल होऊ घातलेला होता. मात्र असं असलं तरी, नेहमीप्रमाणं या बदलातही अगदी ठळकपणे जाणवणारी सूक्ष्म दरी होतीच. थोडक्यात काय तर ठराविक लोकांच्याच घरी अशा प्रकारची सोय उपलब्ध झालेली. त्या वेळी…

विशीतल्या तरुणाईची गोष्ट: भाग 1

विसाव्या शतकात प्रकट झालेल्या कैक पिढ्यांतील शेंडेफळ म्हणजे नव्वदच्या दशकात अवतरलेली आमची ‘पोस्ट खा.उ.जा’ पिढी. आता हा खाउजा काय नवीनच प्रकार(?) असं त्या व्हॉट्सऍप इमोजीसारखं तोंड करून तुमच्यापैकी बव्हंशी लोक्स विचारतील, याची मला पूर्वकल्पना आहेच. परंतु त्यातील बरेच जण गूगल करून तिचा माग लावतील, अशी लिटरभर खात्रीदेखील आहे. असो. तर ही ‘पोस्ट खाउजा’ पिढी आता…

माझा वाचनप्रवास: जागतिक पुस्तकदिनानिमित्त…!

इसवी सनाच्या 21 व्या शतकाचं तिसरं साल असेल कदाचित. मी बालवाडी सोडून गावातीलच जिल्हा परिषदेच्या प्राथमिक शाळेत दाखल झालेलो. फार काही कळण्याचं वय नव्हतंच मुळात. तरीही तिसरीच्या वर्गात गेल्यावर क्रमिक पुस्तकं आणि त्यांचा सहवास आवडायला लागलेला. त्यातून बऱ्याच वेळा परत परत एकच पुस्तक वाचायचा कंटाळा येत असे. त्यावर उपाय म्हणून मग दैनिक सकाळचं अगदीच गाजलेलं…

ट्रॅव्हलर, मालवणी डेज आणि आम्ही सारे: भाग 4

दुपारचे अडीच वाजलेले. एकीकडे डोकं तापवणारं रखरखतं ऊन तर दुसरीकडे पाय भाजून सोडणारी मऊशार कोकणी रेती. एकूणच काय तर प्रचंड सुतकी वातावरण. अश्या परिस्थितीत समोर जर अथांग जलसागर दिसला तर कुणाही सर्वसाधारण माणसाचं जे होईल तेच आमच्या गँगचंही झालं. तारकर्ली बीच बहुतेक लोक्स पहिल्यांदाच समुद्र पाहत होते. त्या बहतेकांत मीही आलोच म्हणा! एरवी कोरड्या नद्या…

ट्रॅव्हलर, मालवणी डेज आणि आम्ही सारे: भाग 3

किनारा रिसॉर्टसमोर आमची ट्रॅव्हलर व्हॅन थांबली तोच मगाचपासनं गाणी ओकत सुटलेला साऊंड एकदाचा सायलेंट झाला होता. त्याचं आपलं बरंय. स्विच टाकलं की वाजायला लागतो. मग इकडे गाणं कुठलंही आणि कोणीही गायलेलं असो, याला त्याचं काही सोयरंसुतक राहत नाही. या साऊंडसारख्या कैक वस्तूंकडे पाहिल्यावर त्यांच्या निर्जीवपणाचा हेवा वाटायला लागतो. निदान ही निर्जीव पामरं इतरांशी भेदभाव तरी…

ट्रॅव्हलर, मालवणी डेज आणि आम्ही सारे: भाग 2

दि. 12/04/2019 थोड्या वेळापूर्वी गगनबावडा घाट उतरल्यावर गाडी थांबली तेव्हा एका हॉटेलात चहा बिस्कीटं खाऊन झालेली. तीही तोंड न धुता! बेडटी म्हणजे एक भन्नाट प्रकार असतो. सकाळच्या प्रसन्न वातावरणात ब्रश न करता चहा घेण्यात जी मजा आहे, ती अगदीच युनिक म्हणावी लागेल. असो, तर मगाशी चहा पिताना त्या हॉटेलसमोरील रस्त्यापलीकडे एक पडकी जुनी इमारत दिसलेली….

ट्रॅव्हलर, मालवणी डेज आणि आम्ही सारे: भाग 1

जिप्सी सोल असणाऱ्या तरुणतुर्काला भटकंतीसाठी कारणं लागत नाहीत. मूड झाला की कधी एकदा या शहरी कोलाहलातून बाहेर पडतोय, असं व्हायला होतं. शिवाय इकडे इंजिनियरिंगचाही केवळ एक महिना बाकी. त्यात अलरेडी ग्रुपमध्ये कुजबुज सुरू झालेली. एव्हाना कुजबुजेचं रूपांतर चर्चेत कधी झालं, कळलंसुद्धा नाही. विषय काय(?) तर ग्रुप टूरला गेलं पाहिजे. झालं! कोकणात मालवणला जायचं ठरलं. तीन…